رونق تولید ملی | پنج‌شنبه، ۸ اسفند ۱۳۹۸

امامزاده علی ابن امام محمد باقر(ع) - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

امامزاده علی ابن امام محمد باقر(ع)

Loading the player...

دانلود

علی بن محمد باقر ع، فرزند بلا فصل امام محمد باقر (ع) پنجمین امام شیعیان است. در منابع غالباً از او با عنوان سلطان علی یاد می‌شود. براساس برخی از گزارش‌های تاریخی او بنا به درخواست دوستداران اهل بیت از اهالی چهل حصاران و فین کاشان در سال ۱۱۳ هـ. ق به این منطقه هجرت نمود و مدت سه سال به امر تبلیغ و ارشاد مردم همت گماشت. علی بن محمد ع سرانجام در سال ۱۱۶ هـ. ق به همراه تعدادی از اهالی منطقه توسط نیروهای حکومتی در دربند ازناوه به شهادت رسید. پیکر او در مشهد اردهال به خاک سپرده شد. مراسم قالی شویان هر سال در دومین جمعه مهرماه به یاد شهادت علی بن محمد ع با شور و غوغای وصف ناپذیر، همراه با عزاداری و نوحه خوانی در مشهد اردهال برگزار می‌شود.

حضرت علی بن محمد باقر (ع) از خاندان عصمت و طهارت و فرزند امام باقر (ع) است. شیخ مفید فرزندان امام باقر را هفت تن می‌داند: «ابوعبدالله جعفر بن محمد (ع) و عبدالله که از ام فروه بنت قاسم بن محمد بن ابی بکر بودند و ابراهیم و عبیدالله که از ام حکیم بوده و هر دو در ایام حیات پدر شان وفات کردند. علی و زینب از ام ولد بودند؛ و ام سلمه که مادرش را ام ولد دانسته است».
مصعب زبیری می‌نویسد: «علی بن محمد (باقر) دختری به نام فاطمه داشت که مادرش ام ولد بود و موسی بن جعفر بن محمد باقر (ع) با این دختر ازدواج کرد. فرزند دیگری نیز از ایشان بوده است که احمد بن علی بن باقر (ع) نام داشت. قبر ایشان در اصفهان در باغ‌هایی قرار دارد که سر راه محله خواجو است.
صاحب ریاض العلماء می‌نویسد: «سید اجل سید علی بن مولانا امام باقر (ع) از بزرگان و اکابر فرزندان امام محمد باقر (ع) است و بیان عظمت شأنش نیازی به کلام طولانی ندارد. قبرش در حوالی کاشان و معروف به «مشهد بارکرس» است. گنبد رفیع و عظیمی دارد و جماعتی از علمای شیعه نیز در شأن او فضایلی گفته و درباره کرامات او و مشهدش حکایاتی دارند.»
عده‌ای از دوستداران اهل بیت از اهالی چهل حصاران و فین کاشان نامه‌ای خدمت امام باقر (علیه السلام) نوشتند، که چون ما از محضر شما دور هستیم یکی از آقازادگان خود را برای راهنمایی و تربیت ما و تعلیم احکام به جانب ما بفرستید.آن حضرت فرزند خود، جناب علی بن محمد (ع) را با رسولان روانه کاشان کردند؛ و اسباب سفر آن حضرت را برادرش امام جعفر صادق فراهم نمودند.
هنگام ورود آن حضرت، در فین حدود ۶هزار نفر برای استقبال آمدند. حضرت مدتی در جاسب و خاوه مشغول هدایت مردم بود، و بیشتر در مسجد جامع کاشان -که فعلاً در کوی میدان کهنه واقع است - مشغول عبادت بود و شیعیان برای ادای نماز جمعه خدمتش مشرف می‌شدند، و کرامات زیادی مشاهده می‌نمودند.
آن حضرت نامه‌هایی برای پدر بزرگوارش به مدینه می‌فرستاد و حالات خود و شیعیان را بیان می‌فرمود، تا در سال ۱۱۴ ه خبر شهادت پدر بزرگوارش به آن حضرت رسید.بعد از حدود سه سال از شهادت امام باقر، در سال ۱۱۶ ه، مخالفین آن حضرت را به همراه عده‌ای از دوستان و موالیان و منسوبین به ایشان شهید کردند.
از آنجا که ۲۷ جمادی الاثنی در سال شهادت علی بن محمد مصادف با ۱۷ مهر ماه شمسی بوده، هر سال به مناسبت سالگرد آن حضرت در جمعه دوم مهرماه مراسم قالی شویان همراه با عزاداری با شکوهی کنار قبر ایشان برگزار می‌شود.
در محل دفن ایشان اختلاف آرائی وجود دارد. عده‌ای محل دفن ایشان را در مشهد اردهال (مشهد قالی) در ۴۰ کیلومتری غرب کاشان و در مسیر کاشان – دلیجان می‌دانند. حتی کاربرد مشهد برای مقبره ایشان سابقه طولانی دارد و در کتاب نقض از آنجا با واژه مشهد یاد شده است.
در حرم سلطان علی، سردابی وجود دارد که تقریباً ۶ متر طول و ۳ متر عرض و ۵/۳ متر ارتفاع دارد. درباره این سرداب و تابوت‌های داخل آن، سخنان زیادی گفته‌اند. از جمله نقل شده است که «در سال ۱۳۱۳ شمسی اعتضاد الدوله، حکمران قم به مشهد اردهال (که از توابع قم بود)، آمد و فرمان داد تا روی سرداب را بشکافند. شخصاً داخل سرداب شده و حدود یکصد تابوت را مشاهده کرد که در هر یک جسدی سالم و از هم متلاشی نشده، در حالی که لباس زندگی به تن داشتند و روی گونه‌های بعضی خون خشکیده نمودار بود، قرار داشت، او ایشان را از یاران سلطان علی (ع) می‌شمارد.»
در سال ۱۳۴۱ شمسی آیت الله مرعشی نجفی از این سرداب دیدن کرده است، از ایشان نقل است که: «در سمت شرقی سراب، متجاوز از یکصد تابوت به اندازه‌های مختلف و رنگهای متفاوت در سه ردیف، روی یکدیگر گذاشته شده است که قسمتی از تخته‌های سرِ چند تابوت شکسته است و درون هر تابوت جسدی در لباس زندگی، صورت باز و موهای ژولیده نمودار است که با مختصر چیزی که به آنها اصابت کند، مانند پودر بر روی هم فرو می‌ریزد و متلاشی می‌شود، در عقب سرداب زیر دارالحفاظ لوحه‌ای از سنگ نصب و روی آن نام سید رکن الدین مسعود و تاریخ ۹۵۴ حجاری شده است».